Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

“Ελληνική φάλαγγα”



ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΔΙΗΓΗΜΑ ΒΡΑΒΕΥΤΗΚΕ ΜΕ ΕΠΑΙΝΟ ΣΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ ΜΕ ΘΕΜΑ “Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ”
ΔΗΜΟΤΣΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ
 Όχι, δεν πρέπει να αφήσουμε την γη μας να παραδοθεί στον εισβολέα. Ας προλάβουμε τους Εφιάλτες που παραμονεύουν να επιτεθούν στην αδυναμία μας».
                Η φλόγα της μάχης φουντώνει συνεχώς, οι Έλληνες πολεμιστές συνεχίζουν να πολεμούν σε πιο έντονους ρυθμούς, τίποτα δεν τελείωσε στις Θερμοπύλες. Αν ο εισβολέας καταφέρει να περάσει τα στενά της Σαλαμίνας, η Ελλάς θα γνωρίσει μεγάλη καταστροφή. Αυτό πρέπει πάσα θυσία να αποφευχθεί, πάλι με οργάνωση, πάλι με συνοχή και ένωση των δυνάμεων των Ελλήνων.


                «Να δοθεί η ναυμαχία στα στενά της Σαλαμίνας, εκεί θα καταφέρουμε να συντρίψουμε τον εχθρό» επιμένει ο Θεμιστοκλής, σε αντίθεση με τον Ευριβιάδη που υποστηρίζει πως στην ανοιχτή θάλασσα θα επιφέρει ο Ελληνικός στόλος το επιθυμητό αποτέλεσμα. Το σχέδιο του Θεμιστοκλή μεγαλοφυές, ιδανικό για το μικρό μέγεθος του στόλου του. Εξάλλου, η στρατηγική είναι αυτή που παίζει πρωτεύοντα ρόλο στις μάχες. «Αριστομένη, φτάνει η μεγάλη ώρα της μάχης που θα διαφυλάξει το μέλλον και την συνέχεια των Ελλήνων. Ξέρεις πως θα παγιδεύσεις τον υπεράριθμο στόλο του εχθρού. Εκεί στα στενά όπως και στις Θερμοπύλες θα καταφέρουμε, γνωρίζοντας την γη μας, να συντρίψουμε την Περσική απειλή. Πήγαινε, κάνε το καθήκον σου, οργάνωσε τους Έλληνες, νυν υπέρ πάντων ο αγών».
                Βαθύ κόκκινο χρώμα γεμίζει τον ουρανό και προμηνύει ότι στη ναυμαχία αυτή τη νύχτα, θα χυθεί πολύ αίμα. Βαριά τα βήματα του Αριστομένη χαράζουν την πορεία που οδηγεί στη Σαλαμίνα, μεγάλη η ευθύνη που έχει. Η ελαφριά θαλάσσια αύρα δίνει μία ανάσα στις σκέψεις που βομβαρδίζουν το μυαλό του, ξαποσταίνει για λίγο έξω από την τριήρη όταν ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά του μια λαμπρή γυναικεία φιγούρα ντυμένη στα λευκά και κρατώντας στα χέρια της ένα στεφάνι από κλαδί ελιάς! «Όχι, είναι γέννημα της φαντασίας μου. Νομίζω ότι βλέπω την Ειρήνη να εμφανίζεται ως από μηχανής θεός που θα σώσει την κατάσταση», σκέφτεται ο Αριστομένης. Εξαντλημένος ψυχολογικά γονατίζει στο έδαφος, παίρνει μια χούφτα χώμα, την σηκώνει στον ουρανό και δακρύζοντας λέει : «Ας είναι για την νίκη και μόνο, η αυριανή μάχη! Αγωνιζόμαστε υπέρ βωμών και εστιών». Σηκώνοντας τα μάτια του από το έδαφος, βλέπει την ασπροφορούσα γυνή να λάμπει όλο και περισσότερο, τόσο πολύ ώστε δεν μπορούσε καν να διακρίνει την φιγούρα της : «Αριστομένη», ακούστηκε η φωνή της διαπερνώντας την γαλήνη θάλασσας και ουρανού, «σήκωσε ανάστημα, είσαι ο ανδρειότερος των Ελλήνων και ο εμπιστότερος του Θεμιστοκλή. Οργάνωσε όπως εσύ ξέρεις τους οπλίτες, με την σκέψη τους καρφωμένη στην ένωση. Μόνο αν κρατήσουν την Ελληνική φάλαγγα θα επιφέρουν την νίκη». «Ποια είσαι;» πριν ολοκληρώσει την ερώτηση του, η γυνή εξαφανίστηκε.
                 Η νύχτα απλώνει γρήγορα τα πέπλα της στον ορίζοντα, σαν να θέλει να περάσει σύντομα για να την διαδεχθεί το πρωί. Ενώ ο Περσικός στόλος ανασυντάσσεται με σκοπό να επιτεθεί, οι Έλληνες σχεδιάζουν την δική τους ναυμαχία διαφορετικά, δεν περιμένουν τον εχθρό, τον προκαλούν να τους ακολουθήσει. Η νύχτα είναι μεγάλη, ατελείωτη φαντάζει στα μάτια των Ελλήνων. Αν και γνωρίζουν την υπεροχή του εχθρού, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι που βρίσκεται ο εχθρός. Γιατί η στρατηγική τους είναι διαφορετική – θα αποφύγουν τον αιφνιδιασμό και θα παγιδέψουν τον εχθρό χρησιμοποιώντας εξυπνάδα. Τα Φοινικικά και τα Αιγυπτιακά πλοία πορεύονται στην Ελευσίνα. Τα Περσικά προς την Αττική παίρνουν θέση μάχης περιμένοντας την αυγή.
                 Ξημερώνει, έχει ήδη βγει ο ήλιος όταν ο Ευριβιάδης διατάσσει τις Ελληνικές δυνάμεις να αναπτυχθούν προς τους Πέρσες και ταυτόχρονα να πλεύσουν με την όπισθεν για να τους ακολουθήσουν μετέπειτα κοντά στις ακτές της Σαλαμίνας. Οι Πέρσες πέφτουν στην παγίδα, ακολουθούν τους Έλληνες μπαίνοντας λίγοι – λίγοι στα στενά και η μάχη είναι σκληρή. Ο Αριστομένης ακούει έντονα μέσα του την φωνή της ασπροφορούσας γυνής και μία λέξη πολύ έντονα «η φάλαγγα, η φάλαγγα πρέπει να κρατηθεί». Σηκώνει τα μάτια στον ουρανό, διακρίνει μία ζεστή και γνώριμη λάμψη και έπειτα με το ένα του χέρι πιάνει το κέρας και ανεβαίνοντας στο ψηλότερο σημείο της τριήρης αναγγέλλει στους Έλληνες μαχητές : «Ω, παίδες Ελλήνων, ίτε………».   
ΔΗΜΟΤΣΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια: